13-05-04

Lichtspel onderhet vlinderdak

 Een puntig vlinderdak, kunstgras en eigenzinnig meubilair. Philip en Christophe kozen uitdrukkelijk voor een ongebruikelijke woonst, als weerspiegeling van hun onconventionele levensstijl.

De hoge grondprijzen en de kleine percelen in Waregem deden Philip en Christophe afstappen van hun eerste idee om nieuw te bouwen. Hoewel, de banale rijwoning die ze kochten had zozeer te lijden onder de Vlaamse koterijenziekte dat de renovatie toch een halve nieuwbouw werd.

In het pand was tot voor kort een roomijshandel gevestigd. Het bestond uit een klassieke woning aan de straat, met daarachter een amalgaam van berghuisjes, hokken en een duiventil. Het terrein was onregelmatig van vorm, lang en smal en met een agressief penetrerende hoek van de buurman links. ,,De Vlaamse ziekte op haar best'', zegt architecte Annemie Demeulemeester van Bureau Demeulemeester uit Waregem.

Gek genoeg bood de bizarre vorm van het perceel juist de mogelijkheid om alle gewenste functies in het huis te krijgen. Het oude woonhuis aan de straatkant was perfect om het professionele gedeelte - Philip heeft een acupunctuurpraktijk - in onder te brengen. De private woonruimtes van het paar konden achteraan komen, op de plaats waar voorheen alle versnipperde aanbouwsels stonden.

Het contrast tussen de twee delen is groot. De voorbouw is vrij donker, wat in de hand wordt gewerkt door de donkergrijze bekleding van de voorgevel. De achterbouw daarentegen is en een al openheid. Om de overgang niet al te bruusk te maken is er tussen beide delen een overdekt binnenterras.

Vooral het open volume achteraan spreekt tot de verbeelding. Bij een eerste bezoek valt je mond open van verbazing. Alles draait rond licht, ruimte en contact met de tuin. ,,We hebben geen kinderen en ook geen nood aan veel afgesloten ruimtes'', zegt Philip. ,,Precies omdat het huis zo open is, kunnen we er zo van genieten.''

Sandwichpanelen

Ook de architectuur wijkt af van het gewone, al is dat voor een stuk per toeval gekomen. Het eerste plan ging uit van een platte aanbouw met één bouwlaag. Stedenbouw verwierp het ontwerp omdat een plat dak niet was toegelaten.

Omdat een klassiek zadeldak de lijn van het huis zou doorbreken en helemaal niet zou passen bij het ontwerp, kwam de architecte op de proppen met een behoorlijk experimenteel vlinderdak dat - bijna tot haar eigen verbazing - wel werd goedgekeurd.

Vooral de grillige vorm van de zijramen en de spitse punt van het dak achteraan maken het ontwerp gedurfd. Voordeel van het vlinderdak is dat het raam aan de achterzijde hoger is en er nog meer licht in de woning valt. ,,Achteraf bekeken is het resultaat beter en dynamischer dan het eerste ontwerp'', zegt Demeulemeester.

Het krachtige ontwerp komt nog meer tot zijn recht door de keuze voor semi-industriële materialen. De constructie werd opgebouwd uit stalen sandwichpanelen, die het gebouw een lichtheid geven en het contrast tussen oud en nieuw, voor en achter, nog groter maken.

Als het interieur tegelijk strak is en warm, komt dat vooral door het overvloedige gebruik van zebranohout. De licht gestreepte houtsoort komt terug in verschillende meubelstukken en details van het interieur, zoals de keukenkasten, de lange eettafel, de salontafel en het lange wandtablet. Het warme hout doet zijn werk vooral in de keuken, die vlak aan de inkom ligt.

Op plan vreesden de bewoners een beetje voor deze ongewone indeling. Door de keuken niet de typische keukenuitstraling te geven, werd die zorg opgevangen. De keukenonderdelen zitten verwerkt in andere interieurelementen. De afzuigkap kreeg een plek in een zwevend platform boven de keuken en het werkblad met kookplaat werd ingewerkt in de lange eettafel.

Voorts zijn het de details die deze ruimte zo origineel en sfeervol maken: de drie reuzengrote lampenkappen boven de eettafel, of de inox rail die langs de hele zijwand loopt en her en der een boekensteun draagt.

Regenput als tuinhuis

Slaap- en badkamer liggen op de verdieping, in de andere punt van het vlinderdak. Vanuit deze zone kun je via een brede pivoterende deur naar het oude woonhuis. ,,De sluipweg bij slecht weer'', verklaart de architecte.

De tuin sluit stilistisch perfect aan bij het huis. Omdat de bewoners geen groene vingers hebben, kozen ze voor kunstgras. Vanuit de woning valt het verschil met echt gras nauwelijks te maken. Oranje ligstoeltjes, stapstenen in arduin en de metalen loopbrug versterken de avant-gardesfeer van de woning.

Achteraan het perceel konden de bewoners een stukje bijkopen. Hier staat een stalen tuintafel met luifel. Een betonnen prefab regenput doet dienst als experimenteel tuinhuis.

Bron : Het Nieuwsblad en www.bouwenwonen.net

17:08 Gepost door Antraciet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.